Doe mij maar narcissen en tulpen

narcissen-tulpenHoi, ik ben Annemiek. Ik ben 48 jaar en heb 2 dochters. Ik ben getrouwd en weer gescheiden. Ik woon in een kleine gezellige éénsgezinswoning. Waarom het zo heet? Geen idee. Ik ben gewoon alleen. Mijn oudste dochter woont samen in de stad. En mijn jongste dochter studeert en zit op kamers. Ik woon hier alweer zo’n 4 jaar. Vier jaar alleen. Soms vliegen de dagen voorbij maar meestal niet.

Ik was 24 jaar gelukkig getrouwd. Toen kwam er ineens die mededeling: ‘Ik ga bij je weg, ik wil iets anders…’. Ik kon het niet geloven. Ik kon wel janken. Eerst dacht ik nog dat hij een grapje maakte. Maar nee, hij was doodserieus. Ik had het niet zien aankomen. Uiteindelijk heb ik me er bij neergelegd. Wanneer de ander niet meer wil is het alsof je aan een dood paard trekt.

Het doet me nog steeds pijn en maakt me vaak verdrietig. Net als nu. Ik zit uren naar buiten te staren. Bewust zet ik nooit geraniums voor het raam. Houd ik ook niet van. Doe mij maar narcissen of tulpen. Die hebben neer kleur en ogen zachter, lieflijker.

Ik kom nauwelijks nog buiten. Alleen voor de nodige boodschappen. En ook dat doe ik niet meer van harte. Ik ben bang dat wanneer ik in ’n winkel sta, ik aangesproken word en dan vervolgens in tranen uitbarst. Eigenlijk hoeft het voor mij allemaal niet meer.

Daten? Nee, dat hoeft voor mij niet meer. Ruim 2½ jaar terug heb ik dat een paar keer gedaan. Maar dat is zo slecht bevallen. Echt nare herinneringen aan overgehouden.
En uitgaan? Nee, ik houd niet van kroegen. Wat je daar allemaal tegenkomt… Dan blijf ik nog liever thuis.

 

Van alleen naar eenzaam

Het verhaal van Annemiek is een niet op zichzelf staand verhaal. We hebben in Nederland zo’n 3 miljoen éénpersoonshuishoudens op een totaal van zo’n 7½ miljoen huishoudens. En dat aantal stijgt fors. Sinds de eeuwwisseling is er een stijging van ongeveer 40%.

Het is een sociaal maatschappelijk probleem aan het worden. Niet zozeer qua aantallen maar veel meer hoe al die alleenstaanden zich staande houden. Vele alleenstaanden zijn eenzaam aan het worden. Het is niet alleen de groep ‘oudjes’ die dat ervaren. Ook de alleenstaande dertigers en alleenstaanden van middelbare leeftijd hebben steeds vaker het idee alleen op deze wereld te staan. Ondanks dat ze zich tussen al die andere mensen begeven.

Ergens hebben we niet geleerd om in contact te komen, echt connectie te hebben, vertrouwen te hebben in anderen. Al decennia lang is onze maatschappij er een van ‘mensen leren denken’ en gelijktijdig ‘mensen afleren te voelen’. Onze maatschappij is er op gericht zelfstandig te zijn. Voor jezelf op te komen. Hierdoor hebben we nog nauwelijks oog voor anderen. We lopen elkaar voorbij zonder gedag te zeggen terwijl onze aandacht gericht is op het mobieltje om te zien hoeveel likes en virtuele vrienden we hebben.

De huidige tijd eist samenwerking, connectie, elkaar helpen en voor elkaar klaar staan. Er is een mindshift voor nodig. Mensen moeten (weer) bewust worden van wie ze zijn en waarom ze op deze aardkloot aanwezig zijn. Ze moeten weer gaan durven. Ze moeten weer gaan leven. We missen een stuk persoonlijke ontwikkeling maar gelukkig, dat kunnen we leren want we hebben nog genoeg tijd van leven.

 

Auteur: Erik Kamp
Be happy manager @ Weer Genieten

Erik helpt o.a. ondernemers door bv een klankbord te zijn, -als rasechte netwerker- verbindingen te (helpen) leggen. Verder geeft Erik trainingen op het gebied van persoonlijke ontwikkeling en bewustwording en coacht hij op allerlei functieniveaus om zo mensen te laten groeien in hun kracht. Erik heeft ruime kennis en ervaring opgedaan binnen vele marktsegmenten op het gebied van ICT, marketing, organisatie en bedrijfsprocessen. Zijn passie is werken met en aan het belangrijkste bedrijfskapitaal: de mens.