Mission Impossible

Ik stop er mee…
2016-08-14
Wonder of Wonderpil
2016-08-30

Zo, zo daar zit ik dan, in de intercity richting… ja waarheen eigenlijk? Gisterenavond zat ik nog tv te kijken, een van de afleveringen van Mission Impossible. Een heerlijke entertainende actie film die zorgt dat de adrenaline door je lijf giert op spannende momenten. Ik bedacht me juist toen dat ik wél een doel zou moeten hebben. Want om zomaarin de trein te stappen, dat is net zoals zo velen onder ons doen. Ze leven een leven maar weten helemaal niet waartoe het leidt. Zullen ze er dan ooit komen?

Ok, ik weet het. Zelfs in ons kleine kikkerlandje zijn er plekken waar ik nog nooit ben geweest. Het doel  wordt Texel. Nog nooit geweest dus dat lijkt me wel wat. En ik heb op de terugreis nog voldoende tijd om te switchen wanneer ik om wat voor reden dan ook een alternatief zou moeten bedenken. 
Daar zit ik nu dus, net vertrokken. De trein rolt uit het station. De trein wisselt van spoor en laat alle passagiers heen en weer schommelen. Nog wel effe uitblazen van het fietstochtje dat er aan vooraf ging. Dat was wel heerlijk zeg. Die tocht ging voor een groot gedeelte door bossen.  Alleen zo heel af en toe zag ik een wandelaar die met een hond meeliep, een sporter of een andere fietser. De vredig wakker wordende heidevennetjes werden door het zonlicht gewekt. De zonnestralen werden door het rustige wateroppervlak weerkaatst en verblindde mij. Link en rechts zat een vogel verstopt maar liet zijn aanwezigheid duidelijk horen.

Ook nu in de coupé was het nog stil maar dat zou spoedig wel veranderen bedacht ik me zo. Ik besloot om bij het raam aan de andere kant een cadeautje te leggen. Speciaal voor deze reis had ik er een aantal meegenomen. Door ze of weg te geven of achter te laten hoopte ik dat ze terecht zouden komen bij hen voor wie de ‘boodschap’ bedoeld was.

Een paar minuten later komen andere reizigers de coupé binnen. Een jongeman van midden dertig, loopt zoekend naar een geschikte zitplaats, eerst voorbij. Hij ziet iets op het tablau voor het raam liggen en bedenkt zich direct, komt terug en gaat zitten. Vervolgens pakt hij het pakje en bestudeert het. Vervolgens legt hij het terug op het tafeltje. Wel een heel stuk dichterbij dan waar het eerst lag…

Ik ben heel benieuwd wat hij straks gaat doen, meenemen of laten liggen… Wat zal hij denken? Ik kan genieten van dit schouwspel. Hoe mensen zich gedragen. Ik gok het erop dat hij het meeneemt. Ik vier mijn eerste succesje voor deze dag al, heel stilletjes. Mission IMPOSSIBLE? Nee, want zoals het woord al in zich verbergt, I’m possible!

En YES, twee stations verder weet ik het zeker. De man stapt uit. Tijdens het opstaan hoor ik dat hij het pakje van het tafeltje grist en in of onder zijn vest lijkt te verstoppen. Zonder op of om te kijken verlaat hij de trein. Zou hij denken of dat ik óók blij ben?

 

Comments are closed.